In vitro

In vitro

Zapłodnienie pozaustrojowe (in vitro fertilization – IVF) polega na zapłodnieniu komórki (komórek) jajowej w warunkach laboratoryjnych, a następnie przeniesieniu zarodka do jamy macicy.

Zapłodnienie pozaustrojowe daje możliwość posiadania dzieci w sytuacji, gdy inne metody leczenia niepłodności okazały się nieskuteczne lub z góry wiadomo, że nie mają szansy powodzenia.

Spośród wszystkich metod leczenia niepłodności IVF (sztuczne zapłodnienie) jest metodą najskuteczniejszą, stosowaną z powodzeniem od ponad 30 lat. Za jej opracowanie dr Robert Edwards został w 2010 r. uhonorowany najbardziej prestiżową nagrodą w medycynie – Nagrodą Nobla w dziedzinie medycyny.

Wskazania do in vitro:

Poniższa tabela przedstawia wskazania w formie rekomendacji, zgodnie z zaleceniami Polskiego Towarzystwa Medycyny Rozrodu, Sekcji Płodności i Niepłodności oraz Sekcji Andrologii Polskiego Towarzystwa GInekologicznego. Należy jednak pamiętać, że sytuacja każdej pary musi być traktowana indywidualnie.

1. Czynnik jajowodowy:

  • w przypadku trwałego uszkodzenia jajowodów, niezakwalifikowania do zabiegu operacyjnego lub małej szansy na powodzenie takiej formy leczenia,
  • w przypadku upośledzonej funkcji jajowodów przy zachowanej drożności lub po zabiegu mikrochirurgicznym i upływie max. 2 lat bez ciąży; oczekiwanie może być racjonalne tylko w przypadku braku innych czynników mogących mieć wpływ na szansę na ciążę (nieprawidłowe nasienie, wiek kobiety > 35 lat, czas trwania niepłodności > 2 lat, endometrioza, zaburzenia jajeczkowania).

2. Niepłodność niewyjaśnionego pochodzenia:

  • jeżeli trwa >2 lat,
  • jeżeli wiek Pacjentki >35 lat – szybciej.

3.Czynnik męski:

  • wskazana mikroiniekcja plemnika do komórki jajowej (IntraCytoplasmic Sperm Injection – ICSI),
  • W przypadku stwierdzenia gęstości plemników poniżej 3 mln/ml,
  • W przypadku gęstości plemników 3-15 ml/ml – postępowanie takie jak w niepłodności o niewyjaśnionym pochodzeniu.

4. Endometrioza:

  • I° i II° – tak jak w niepłodności niewyjaśnionego pochodzenia,
  • III° i IV° – tak jak w przypadku czynnika jajowodowego.

5. Zaburzenia hormonalne po ewentualnym niepowodzeniu inseminacji:


6 cykli ze stymulacją owulacji bez efektu lub gdy stosowana stymulacja doprowadza do rozwoju wielu pęcherzyków.

6. Inne wskazania:

  • nosicielstwo wirusów HIV, HCV przez mężczyznę (kobieta nie jest zarażona),
  • nosicielstwo zmian genetycznych powodujących ciężkie, nieodwracalne zmiany u potomstwa (gdy diagnostyka preimplantacyjna pozwala uniknąć trudnej decyzji o przerwaniu ciąży),
  • kobieta rozpoczyna leczenie przeciwnowotworowe, które z dużym prawdopodobieństwem nieodwracalnie uszkodzi jajniki,
  • przedwczesne wygaśnięcie czynności jajników (zastosowanie komórki jajowej dawczyni).

Przygotowania do in vitro:

Przygotowanie pary obejmuje:

  • wywiad dotyczący obojga partnerów, ze szczególnym uwzględnieniem czynników mogących mieć wpływ na bezpieczeństwo zastosowania IVF, oraz określenie przybliżonego rokowania co do powodzenia leczenia,
  • badanie ginekologiczne, prawidłowy wynik badania cytologicznego nie starszy niż sprzed 12 miesięcy, prawidłowe pH pochwy (posiewy w przypadku prawidłowego pH nie są wskazane),
  • badanie nasienia, a w przypadku nieprawidłowego wyniku ewentualne badania dodatkowe takie jak: kariotyp, mutacje CFTR, AZF jest badaniem nieobowiązkowym (gdy liczba plemników jest mniejsza niż 5 mln/ml),
  • badanie USG narządu rodnego,
  • dokładna ocena rezerwy jajnikowej:
    • ocena liczby pęcherzyków antralnych w  USG,
    • badania hormonalne (AMH, FSH),
  • badania związane z zabiegiem punkcji jajników (pobrania komórek jajowych w krótkotrwałym znieczuleniu ogólnym dożylnym:
    • morfologia, elektrolity, APTT, grupa krwi,
  • dodatkowe badania dla kobiet:
    • anty-Hbc, antygen Hbs, anty-HCV, anty-HIV 1-2, VDRL.
    • Chlamydia trachomatis (PCR),
    • toksoplazamoza, różyczka, cytomegalovirus (przeciwciała IgM, IgG),
    • biocenoza pochwy,
    • cytologia.
  • Dodatkowe badania dla mężczyzna:
    • anty-Hbc, antygen Hbs, anty-HCV, anty-HIV 1-2, VDRL,
    • cytomegalovirus (przeciwciała IgM, IgG),
    • grupa krwi.

Przebieg zabiegu in vitro:

Przebieg zabiegu in vitro możemy podzielić na następujące etapy:

  1. Stymulacja owulacji
    Głównym celem stymulacji owulacji jest uzyskanie większej niż w cyklu naturalnym liczby dojrzałych komórek jajowych. Zwiększa to szansę na uzyskanie zarodków, umożliwia mrożenie zarodków i tym samym zwiększa całkowite prawdopodobieństwo uzyskania ciąży. Podczas prawidłowej stymulacji owulacji dochodzi do zsynchronizowanego dojrzewania kilku pęcherzyków w jajniku. Obecnie stosowane są następujące protokoły stymulacyjne (kolejność w zależności od częstości stosowania): protokół długi z agonistą gonadoliberyny (GnRH-a), protokół z antagonistą GnRH, protokół krótki z GnRH-a.

    Obraz1
    Protokół długi z agonistą gonadoliberyny

    Obraz2
    Protokół z antagonistą
  2. Pobranie komórek jajowych

    W krótkotrwałym znieczuleniu ogólnym dożylnym pod kontrolą USG wprowadza się przez pochwę do jajnika specjalną cienką igłę i pobiera się po kolei zawartość każdego pęcherzyka (płyn i komórkę jajową). Zabieg ten przeprowadzany jest ambulatoryjnie i trwa około 25 minut. Po kilkugodzinnym pobycie w klinice pacjentka odbywa konsultację lekarską i po wypisaniu może wrócić do domu. Należy pamiętać o tym, że przez 24 godziny po punkcji (znieczuleniu) nie można prowadzić pojazdów mechanicznych.

  3. Etap laboratoryjny
    W Pracowni Rozrodu Wspomaganego komórki jajowe są oddzielane od płynu pęcherzykowego i umieszczane w specjalnym płynie (podłożu). W tym czasie partner oddaje nasienie . acji. Następnie jest ono odpowiednio przygotowywane. Jeżeli nasienie spełnia odpowiednie parametry to przygotowane plemniki umieszcza się razem z komórkami jajowymi. W przypadku nieprawidłowości nasienia proponujemy parom technikę mikroiniekcji – ICSI. Do zapłodnienia dochodzi w inkubatorze utrzymującym specjalne warunki fizyczne (stałą temperaturę 37 st. C, 5 % CO2, 5% 02 i odpowiednią wilgotność).
  4. Transfer (przeniesienie embrionu do macicy)
    Przeniesienie zarodka (zarodków) do macicy (embryotransfer – ET) jest jednym z ostatnich etapów leczenia metodą IVF. Wpływ na powodzenie transferu ma:
    Podanie zarodka wykonuje się pomiędzy drugą a szóstą doba od pobrania komórek jajowych. j n.

ICSI

Jest to podanie plemnika do komórki jajowej – (ICSI – ang. IntraCytoplasmic Sperm Injection). Metoda ta umożliwia uzyskanie ciąży nawet w przypadku występowania w nasieniu pojedynczych plemników (norma to dziesiątki milionów).

Przebieg I. C. S. I.

W części etapów procedury są takie same jak przy klasycznym zapłodnieniu pozaustrojowym (I.V.F.) Różnica w wykonywanych procedurach obejmuje wyłącznie etap laboratoryjny.

Etap laboratoryjny mikroiniekcji.

W laboratorium w płynie pęcherzykowym wyszukiwane są komórki jajowe.
Po przygotowywaniu nasienia embriolog pod bardzo dużym powiększeniem za pomocą mikromanipulatora chwyta plemnik o prawidłowej budowie do cienkiej pipety iniekcyjnej (7µm). Następnie ten właśnie prawidłowy plemnik jest podawany do środka komórki jajowej.

IMSI

IMSI (z ang. Intracytoplasmic Morphologically Selected Sperm Injection), oznacza docytoplazmatyczną iniekcję plemnika, wyselekcjonowanego pod względem morfologicznym za pomocą techniki dużych powiększeń i wysokiej rozdzielczości. Metoda IMSI jest oparta na metodzie ICSI, różni się natomiast sposobem wyboru plemnika, który zostanie użyty do mikroiniekcji.

Dodatkowe zabiegi w procedurze in vitro:

MESA

MESA – MICRO-EPIDYDYMAL SPERM ASPIRATION – metoda ta pozwala na uzyskanie potomstwa u mężczyzn z azoospermią, u podstaw której leży niedrożność lub brak nasieniowodów. W krótkim znieczuleniu ogólnym dożylnym plemniki pobierane są z najądrza. Po odpowiednim ich przygotowaniu dalsze postępowanie nie różni się zdecydowanie od mikroiniekcji plemnika do komórki jajowej tzn.: stymulacji owulacji, pobrania komórek jajowych, iniekcji plemnika do komórki jajowej, obserwacji rozwoju zarodków, transferu embrionów i ich zamrożenia.

Metoda ta pozwala na uzyskanie potomstwa u mężczyzn z azoospermią spowodowaną nieprawidłową funkcją kanalików jądrowych.

LASER ASSISTED HATCHING

Laser Assisted Hatching to system umożliwiający laserowe nacinanie osłonki przeźroczystej zarodków. Zabieg ten jest wykonywany po to aby ułatwić zarodkowi implantację w ścianie macicy wtedy, gdy osłonka przeźroczysta zarodka stanowi zbyt dużą przeszkodę. Technika wykorzystuje silnie zogniskowaną wiązkę lasera w celu usunięcia niewielkiego obszaru zewnętrznej osłonki zarodka w niezwykle precyzyjny sposób.

Przedłużona obserwacja zarodków do stadium blastocysty

Rutynowym postępowaniem w trakcie procedury zapłodnienia pozaustrojowego jest obserwacja rozwoju i transfer zarodków do jamy macicy w drugiej lub trzeciej dobie po zapłodnieniu (stadium 4-9 komórek).

Gdy w 3 dobie nie możemy wybrać zarodka o zachowanym potencjale rozwojowym podejmujemy decyzję o przedłużeniu obserwacji do 5 doby czyli do stadium blastocysty.

Konserwacja (mrożenie) komórek jajowych i zarodków

Witryfikacja – jest to przejście ze stanu ciekłego do stałego bez tworzenia się kryształów lodu. Polega ona na bardzo szybkim schładzaniu komórki jajowej/zarodka wraz krioprotektantem z prędkością 20.000 stopni Celsjusza na minutę do temperatury poniżej -150°C.

Primo vision (system ciągłego monitorowania zarodków)

Jest to system do ciągłego obrazowania rozwoju zarodków in vitro (w inkubatorze) z możliwością zapamiętywania i późniejszej analizy obrazów z poszczególnych etapów rozwoju zarodka.

System Primo Vision, polegający na umieszczeniu kamery-mikroskopu bezpośrednio w inkubatorze, w którym zarodek się znajduje. Dzięki temu mamy możliwość:

  • ciągłej obserwacji procesu rozwoju zarodków,
  • obserwacji zarodków bez wyjmowania ich z inkubatora.

W systemie Primo Vision, rozwój każdego zarodka jest indywidualnie monitorowany od chwili zapłodnienia do dnia transferu. Zdjęcia są zbierane z wysoką częstotliwością, nawet co 5 minut. Z uzyskanych w ten sposób zdjęć system tworzy swoisty film pozwalający dostrzec i uwydatnić procesy rozwoju embrionu, które normalnie zachodzą bardzo wolno.

Przewagę tak prowadzonej obserwacji nad tradycyjnym sposobem oceny zarodków stanowi brak konieczności wyjmowania zarodków z inkubatora. Dzięki temu zarodki stale znajdują się w optymalnym dla nich środowisku i nie są narażone na niekorzystne zmiany pH, temperatury czy nieobojętny wpływ światła o dużej intensywności.

System ciągłego monitorowania zarodków może więc istotnie pomóc w wyborze do embriotransferu zarodków najlepiej prognozujących, zwiększając tym samym szansę na urodzenie zdrowego dziecka, zwłaszcza u par:

  • po niepowodzeniach pozaustrojowego zapłodnienia;
  • u których otrzymujemy dużą liczbę zarodków o identycznej morfologii (nie jest możliwy idealny wybór zarodka do transferu).

Metoda, ułatwiając identyfikację zarodków o największym potencjale rozwojowym nawet na wczesnych etapach rozwoju, może być również pomocna w ograniczeniu liczby zarodków przenoszonych do macicy, dzięki czemu zmniejszony zostanie odsetek ciąż mnogich po zabiegach zapłodnienia in vitro.

Strona korzysta z plików Cookies w celu realizacji usług, zgodnie z Polityką Cookies.